♪ยามนี้ได้มาถึงครา♪
♪แสงตะวันลาลับฟ้า♪
♪อัสดงลาลับท้องนภา♪
♪และให้เจ้านอนหลับฝัน♪
♪ราตรีอันเงียบสงัดนี้เอง♪
♪ไร้ซึ่งเสียงเพลงบรรเลง♪
♪ใครกันจะมาสนใจ♪
♪ยามนิทราแสงจันทร์ผงาด♪
♪เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้♪
♪ช่างเงียบงันได้มากกว่าทุกที♪
♪แสงเทียนที่มีต่างส่องประกาย♪
♪ให้เห็นโลกแสนสงบนี้♪
♪เหล่าโพนี่แห่งเอเควสเทรีย♪
♪ทำตัวเหินห่างทุกครา♪
♪หลีกเลี่ยงจันทราและคอยเฝ้าหา♪
เ♪พียงสุริยาเท่านั่นหรอ?♪
♪ตัวข้าทำพลาดประการใดกัน♪
♪ข้าจึงไม่เคยมีใคร♪
♪ข้าทำพลาดมากไหม♪
♪เพียงอยากให้เจ้านั้นพอเห็นใจ♪
♪เหตุใดเจ้าช่างไร้เยื่อใย♪
♪ข้าไม่คู่ควรพอหรือไร♪
♪ข้าไม่ยอมเป็นเงาผู้ใด♪
♪ตัวข้านั่นไม่ได้ด้อยกว่าใคร♪
♪พอทีกับการรอคอยนี้♪
♪รอพวกเจ้าเห็นค่าเสียที♪
♪ไม่มีอีกแล้วแสงแห่งดวงตะวัน♪
♪จันทราคงอยู่นิรันดร์♪
♪นี้ก็คงจะเป็นหนทางสุดท้าย♪
♪เพื่อตัวข้าจะไม่เดียวดาย♪
♪หากเจ้านั้นหัดรัก♪ ♪เจ้าหญิงผู้นี้ไม่เป็น♪
♪จันทราจักให้ได้เห็น♪
♪สิ่งที่ควรจะเป็นของข้ามาแสนเนินนาน♪
♪และพวกเจ้าจะได้เห็นสิ่งๆนี้♪
♪ราตรีแห่งข้าผู้นี้♪
♪ทุกแห่งมีเพียงห้วงนิทรา♪
♪ทั้งนภาและธรณี♪
♪เตรียมใจกันไว้เถิดหนา♪
♪ให้บอกลาแสงสุริยาวันวาน♪
♪ตัวข้าจักเป็นผู้ยิ่งใหญ่♪
♪จากนี้คือรัตติกาล!♪